. . . All the world is a stage

ฉันเป็นคนไม่ดูละคร
ตอนเด็กๆก็ได้ดูมั่งนะ
พวกปริศนา รัตนาวดี อะไรแบบนั้น
แต่โตมาก็เลิกดูไปเอง

ถึงบางทีเปิดผ่านๆ ก็ยังไม่ชอบดูอยู่ดี

เพราะเบื่อนางเอก นางร้าย เพื่อนนางเอก ฯลฯ
และตัวละครหญิงทั้งหมด
ที่ต้องสวยเด้งตลอดเวลา
แม้ยามป่วยหนักใกล้ตาย

เบื่อตัวละครเพศชาย
ที่มีดีกรีความซื่อบื้อพอๆกัน

เบื่อนางอิจฉาที่ต้องมาถลึงตาใส่
แล้วกรี๊ดๆ ให้คนรู้ว่าชั้นร้ายนะยะ
[ยกเว้นพระเอกที่ไม่เคยรู้เลยว่าชีร้าย]

ฉันเลยกลายเป็นคนแปลกในหมู่คนรอบตัว
เพราะไม่ดูละคร เลยคุยเรื่องละครกับใครไม่รู้เรื่อง
[ดูแต่ละครญี่ปุ่น นานๆจะดูซักเรื่องนึง]

ถึงวันนี้
หลังจากกลับมาอยู่เมืองไทยได้สิบเดือนกว่าๆแล้ว
ทำให้เริ่มตั้งข้อสังเกตว่า
คนไทยผูกพันกับละคร
จนมันฝังรากหยั่งลึก
กลายเป็นเครื่องหล่อหลอมนิสัยกันไปซะแล้ว

ทำให้สังคมไทยดราม่าเยอะจริงๆ
[อย่างที่เปรยๆไปในไดหน้าที่แล้ว]

ดราม่าเยอะขนาดไหน?
ขนาดที่ไม่ต้องดูหรอกละครน่ะ
เดี๋ยวก็มีคนมาเล่นละครให้ดูเอง
วันดีคืนดีก็โดนลากให้ไปเล่นด้วย
ถูกโยนบทแปลกๆให้อยู่เนืองๆ

บางทีก็กลายเป็นพจมาน สว่างวงศ์
ยอมให้ถูกโขกสับ แต่หยิ่งทะนงในศักดิ์ศรี
บางทีกลายเป็นอีเย็น
โดนโขก โดนสับ โดนโบย โดนฯลฯ
ปริปากบ่นไม่ได้
บางทีต้องกลายเป็นนางเอกละครบู๊
ระเบิดภูเขา เผากระท่อม กันเป็นแถบๆ

ที่แน่ๆ ไม่ได้เต็มใจด้วยเลย
แค่เป็นคนดู ฉันยังหลีกเลี่ยงสุดฤทธิ์
พอตอนนี้โดนลากเข้าไปด้วย
พาลจะประสาทเสียเอาง่ายๆ

ไม่รู้เหมือนกัน
ว่าถ้าวันนึงฉันเกิดหมดความอดทนขึ้นมา
แล้วตัดสินใจหยิบรีโมทมาเปลี่ยนช่องหนีซะเฉยๆ...

... จะมีใครว่าอะไรรึเปล่า

. . . et cetera

- ครึ่งปีผ่านไปอย่างรวดเร็วจริงๆ

- แต่ทำไมสิบปีมันน้าน...นาน

- XTreme -
1 ก.ค. 2552 เวลา 19:52 น.